i Banned

ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ

2011-09-24T13:57:00.003+03:00

Διαπερνώ

την άμορφη συνοχή,

δροσίζω τη δίψα

με αντίστιξη,

που διαχωρίζει και εχθρεύεται και ωθεί

Αίρεση,

ρίγος άνοιξης

στην καρδιά του Πανόπτη.

Γρανιτένια λες,

η σιωπηρή αφήγηση.

Ξέμακρα,

τα σήμαντρα λειτουργούν,

για ιστορίες

θάρρους και φωτός,

και αλήθειες αδαμάντινες.

Και η Μητέρα όλων,

σε προβολές αλληγορίας,

στους Κόσμους και στις Στιγμές,

να αφουγκράζεται τα στάχυα

της έρημης ηχούς.

Εστιασμένοι θα μένουμε λοιπόν

σε μυθούμενες ανατάσεις

και οι δύσεις

θα ορίζουν τις οπτασίες

των στοιχείων που εναρμονίζονται.

Οι τροχοί του χρόνου μας

ανεπαίσθητα

σαν εστράφησαν

μας άφησαν γυμνούς καλή μου

με κλήρο την αμαρτία της ατέλειας.

Ημεραίος πλους

2011-06-20T23:12:00.004+03:00

Εγκοίλως

αποστάζονται

τα είδωλα

και αποτίθενται

εις χρόνους

αναμάρτητους.

Ευέλικτα

ο μίσχος της ελπίδας

αναρριχάται

και οι θύμησες

θρήνου και οράματος

λευχειμονούν.

Ως θνητοί

ερωτευόμαστε

απελπισμένα

και ως ψυχές

θανάσιμα.

ΑΓΑΠΗ

2011-05-17T13:29:00.007+03:00

Ο Διάβολος κρύβεται λένε

στις λεπτομέρειες...

Όμως με χέρια φωταυγή και σίγουρα

σου παραδόθηκε

το Σύνολο,

στην πλήρη λεπτουργία του,

να σεβαστείς

και να δοξάσεις λατρεμένο.

Γιατί αγάπη Γιέ μου δεν είναι πάντα να αγαπάς.

Αγάπη είναι πρωτίστως να σωπαίνεις

καθώς αναλύονται εις τα απλούστερα δυνατά

οι δακτύλιοι του Πεπρωμένου ως γνωρίζεις

Μετάξι.

2011-01-04T19:30:00.005+02:00

Άκουσέ με σε αυτό.

Ήμασταν δειλοί και παγωμένοι,

οχυρωμένοι

σ'έναν ελάχιστο βράχο

που υποχωρούσε.

Ήμασταν σαλεμένοι και αλαφροΐσκιωτοι,

λατρεύαμε

μια άυλη ελπίδα,

και μηρυκάζαμε

έναν οπιούχο μέλλοντα.

- Είστε προδότης κύριε...

- Και μάλιστα ψυχρός

σαν ωκεάνειο βάθος...

- Και σένα δεν σε λυπήθηκαν βλέπω...

Μπορεί να προλάβεις

ξέρεις,

μπορεί και όχι.

Μην το σκεφτείς όμως

καθόλου,

γέροντα

με τα εξωπραγματικά όνειρα

και την ταπεινή χλαίνη

που ώρες ώρες

γυαλίζει στον ήλιο

σαν μετάξι.

Γιατί από τώρα,

ότι φοράς

θα είναι μετάξι.

Κι αν δεν είναι,

θα γίνεται.

Τα καλύτερα ποιήματα

2009-06-14T10:42:00.003+03:00

Ξεκίνα λοιπόν μαζί μου. ‘Οχι οτι είναι κάτι τι σπουδαίο, όχι μέχρι να το πιστέψεις, και πάλι ούτε τότε. Πολλά σπουδαία άλλωστε δεν τα νοιώθουμε ποτέ. Ούτε είναι όλα μοναδικά άρα και άξια. Το βλέπεις γύρω σου νομίζω, το βλέπεις και πάνω μου. Έχω σημάδια από καιρούς που δεν θυμάμαι ούτε εγώ καλά καλά. Και εσύ το ίδιο, είμαι σίγουρος. Και όλες οι συμπτώσεις που φέρνουν τον καθένα μας εκεί που είναι. Ποιός είπε ότι οι ευκαιρίες χτυπάνε την πόρτα όλων, ποιός είπε ότι θα προλάβω ποτέ τις λέξεις και τις εικόνες που με φτάνουν στη θέα σου? Και κυνηγάμε και κυνηγιόμαστε σε έναν άμορφο στίβο που μας κάνει και αισθανόμαστε, που μας κάνει και πονάμε, και θέλουμε κι’άλλο, πιό πολύ, πιό γρήγορα. Βιαζόμαστε να φτάσουμε λοιπόν, λένε. Αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Αν δεν κινηθούμε θα βουλιάξουμε στις μνήμες, και ξέρεις όσοι τις λένε ευγενικές είναι ψεύτες. Και πνιγόμαστε εύκολα, είτε στην αδικία είτε στην κολακεία είτε στο χρέος που δεν είχαμε το ανάστημα να αντιληφθούμε.

Και ξεστομίζω λόγια ελαφρά, και ξεστομίζω τις αλήθειες μου φτωχές και μπάσταρδες γιατί η σκιά μου πέφτει στρεβλή και μαζεύομαι μήπως ξεπέρασα τα εσκαμμένα, και πάλι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει για πάντα, αυτό δεν μπορεί να γίνεται ζωή, η ζωή είναι καυτή ανάσα. Είμαστε όμως υπηρέτες, ακροβάτες σε μια στυλιστική κάκωση και δεν αφήνουμε το σκοινί, είναι ομφάλιος λώρος, είναι επιστροφή. Ντροπή να είμαι τόσο υπερβολικός, δεν είναι? Πάλι εδώ? Γιατί ξανά? Φύγε λατρευτή μου ελπίδα, πέταξε όσα τόλμησα να σε συμβουλέψω, γίνε χάδι στα μεταξένια μαλλιά ενός έρωτα και πίστεψέ τον ξανά. Αν μόνο μπορούσες, τότε θα’σκιζες τα καλύτερα ποιήματα και κανείς δεν θα λυπόταν παρά για τον εαυτό του...

Διψάμε τα βράδυα

2009-06-05T11:10:00.001+03:00

Με μια φαρέτρα κυνηγού
που δεν με βαραίνει,
ψιθυρίζοντας λόγια
από κείμενα άγια,
είμαι στεγνός πια από οίκτο υποκριτικό
είμαι αβοήθητος στην Αρχή και το Τέλος,
στο λιγοστό μου μεγαλείο.

Και όταν όλα τελειώσουν
για μια ακόμη φορά
και βρεθούμε ζωντανοί
σ’αυτό το τίμιο σκοτάδι
τότε η Μοίρα θα κατέβει ένα ακόμη σκαλί
και εμείς θ’απλώσουμε τα χέρια
και θα αγκαλιαστούμε σιωπηλά.

Γι’αυτό διψάμε τα βράδυα
Και είναι η αγάπη, κόκκινο κρασί.

Οι γέροντες αποτραβήχτηκαν πια
και μόνο βλέπουν...
Εμείς είμαστε που θα προχωρήσουμε,
εμείς που θα χαθούμε,
δεν έχω ξεχάσει, δεν έχω φοβηθεί,
είμαι γυμνός σαν αιτία,
και τα βέλη μου αστράφτουν.

Και όταν όλα τελειώσουν
για μια ακόμη φορά
και βρεθούμε λαβωμένοι
σ’αυτό το τίμιο σκοτάδι
τότε η Μοίρα θα κατέβει το τελευταίο σκαλί
και δεν θα υπάρχει πια Χρόνος
για να αγκαλιαστούμε σιωπηλά.

Γι’αυτό διψάμε τα βράδυα
Και είναι η αγάπη, κόκκινο κρασί.

Ο ΔΡΟΜΟΣ

2009-03-15T10:13:00.004+02:00

Μόλις δυο βήματα ξεκινημένος

και τα περιγράμματα

έχουν αρχίσει και σκορπάνε.

Κηλίδες αναδύονται

και ακάματοι ζητιάνοι της στιγμής,

της ευκαιρίας θηρευτές,

παραφυλάνε.

Το φως μιας ολονύχτιας αμαρτίας,

έκλυτης,

σε συντροφεύει απρόσκλητο

από τότε.

Υπάρχεις, γελάει,

αλλά δεν έφτασες,

όχι ακόμη πάντως.

Η ορμή μας ατελέσφορη.

Οι όρκοι μας λυμένοι.

Ομίχλη, ψόγος και σκουριά

μολεύουν τις αυγές μας.

Ήρθαμε όλοι από ένστικτο εδώ

και κοιταζόμαστε

αμήχανα.

θα ξανακάναμε τα ίδια λάθη

χωρίς δεύτερη σκέψη,

όλα,

για να γραφτεί απόψε κάτι.

Θα ξεκινήσω ξανά,

εδώ,

σήμερα,

ταπεινωμένος,

αλλά λατρεύοντας τη μέρα,

ποδοπατώντας όνειρα

σκελετωμένα από καιρό,

ανοίγοντας το δρόμο

για τον αδερφό που φλέγεται.

Ποτέ όμως μην ξεχνάς

ποιός ήσουν

και ποιός

ξεκίνησες να γίνεις.

Ένα πιάνο

2008-09-02T14:25:00.001+03:00

Δονούμαι
και συντονίζω τις αμαρτίες μου.
Είμαι η αγάπη,
σε όλους τους χρόνους
και αυτό μ'αγκαλιάζει
και με κρύβει στο βυθό.

με τα χίλια πετράδια που χαθήκαν,
στα βάθη που ζήσανε λίγοι,
και παραμένουμε όλοι
με τις ρυτίδες των καιρών
και τα θνητά μας παιχνίδια.

Δεμένοι σε πόνους ξακουσμένους
αλυχτάμε λες και μπροστά μας
ο Έρωτας χάσκει
και τα φεγγάρια μας, χλωμά,
αναχωρούν.

Μόνο που σκίζονται μπροστά σου
τα πάντα,
και οι καιροί
δεν ήταν ποτέ τους λίγοι,
ούτε οι πλανήτες μας νεκροί...

Ξεχειλίζεις,
σ'ένα φάσμα ονειρικό,
η αγωνία της διχασμένης σκέψης σου
γελάει
και μας χαϊδεύει,
αλλά η σάρκα σου ριγά
για μια σταγόνα,
και οι μέρες τελειώνουν...

Ας παίζει ένα πιάνο,
κι ας είναι άρυθμο, έστω,
γιατί στο τέλος όλοι φοβόμαστε
και τότε
ας βγαίνει η αγάπη
σε κάθε μας ανάσα.
και ας λαμπυρίσει
η νύχτα μας όλη...

Σήμερα

2008-09-02T14:10:00.005+03:00

Ας γίνουν όλα σήμερα λοιπόν.
Θα'ναι μια μέρα μεγάλη.

Ας γίνουν όλα σήμερα λοιπόν,
που'ναι μια μέρα κοινή...

Αν έρθει πρόσωπο αγαπημένο,
θα τ'αγκαλιάσω σφιχτά.

Κι αν έρθει άγνωστος και ξένος,
εδώ θα βρει ζεστασιά.

Αν έρθουν λόγια κουρασμένα,
θα διώξω το σκοτάδι τους μακρυά.

Κι αν έρθουν όνειρα σπασμένα,
θα πιούμε, στην ελπίδας τα φτερά...

Αν έρθει μιας στιγμής ομορφιά,
θα κρυσταλλώσω το χρόνο.

Κι αν έρθει όλου του κόσμου η σιωπή,
μ'ένα γέλιο παιδιού θα την αλώσω.

Αν έρθει κάποιος ψεύτης και θρασύς,
με φως αληθινό θα τον τυφλώσω.

Κι αν είναι η ώρα να φύγω,
έτσι ας γίνει,
ήταν θαυμάσιος ο χρόνος μου εδώ...

ΟΛΟΙ

2008-04-20T02:42:00.003+03:00

Σε μέλλον αιώνιο
το απίθανο μπορεί και γελά
και το πρόσωπο
χαράζει την εικόνα του.

Τίποτα δεν μπορεί να θίξει
τη μαεστρία της ελπίδας
και αυτό το παρόν
το αιώνιο
όπου οι ποιητές,
με περίτεχνα δοξάρια
από ξύλα αγαπημένα,
δοξάρια τόσο τέλεια,
που δεν τα ζύγισαν
χέρια ανθρώπινα,
αλλά η ουσία της αγάπης
ή ότι κι αν είναι
που καίει στις ψυχές μας,
θα ταξιδεύουν,
θραύσματα
σε ομόκεντρες απελπισίες...

Είναι τόσο όμορφα
να ταξιδεύουμε όλοι μαζί
εγώ, εσύ, όλοι,
σ'αυτή την αστρική συμπόνοια
απειροστά που δεν υποκύπτουν ποτέ,
και ο κατάφωτος έφηβος,
αγαλματένιος,
και το μηδέν να είναι αδύνατον.

Ασήμι και χρυσός

2008-04-20T02:40:00.002+03:00

Βρίθει ο κόσμος μου
από δικές σου μυρωδιές...
Και οι αστέρες μου ορίζουν,
και οι φωνές μου αντηχούν,
σπάζουν και οδύρονται
για μικρά θαύματα ανύπαρκτα,
για μικρά συνθήματα ζωής...
Μια ασημένια φροντίδα
και μια χρυσή μοναξιά.

Κοίταξε...

2008-01-20T21:38:00.001+02:00

Ο άγγελος υπάρχει μέσα σου και σήμερα νομίζω πως τον είδα να πετάει χαμηλά πάνω από τα κύματα μιας θάλασσας αφρισμένης και δυσοίωνης. Και όπως σπάγανε τα κύματα με τον αέρα στην πλάτη τους να τα προστάζει, μέσα στο ογκώδες βουητό της σκοτεινιάς, ο άγγελος λουσμένος σ'αυτή την σύγχυση συνέχιζε γαλήνια την πτήση του.

Με τα φτερά του υγρά και ανάλαφρα σαν όνειρα ερωτευμένου και την όψη του σαν κέρινη. Και ήταν πράγματι ο άγγελος εσύ, γιατί είχε στο πρόσωπό την ουλή από το βράδυ εκείνο που κατάλαβες ποιός είσαι και στην προσπάθειά σου να αντιδράσεις σ'αυτό σημεδεύτηκες, και τα χείλη σου ψιθύριζαν λόγια ακατάληπτα προσπαθώντας να προλάβουν τις εικόνες και τα δάκρυα και το παράπονο των χρόνων που ξεκίνησαν να φεύγουν. Μα είναι η ουλή αυτή με το ρόδινο χρώμα και τη σκληρή σκιά, κομμάτι της ομορφιάς σου, και τα όμορφα μαλλιά σου είναι τώρα ακόμα ομορφότερα, με το βλέμμα σου ήμερο αλλά γεμάτο προσμονή να αλαφροπατάει σε όσα γίνονται.

Γιατί το ξέρω ότι είσαι μαζί μου κάθε στιγμή που όσα συμβαίνουν είναι λίγα και θέλεις να απλώσεις την ελπίδα σαν πλοκάμια στο μέλλον να αγκαλιάσουν κάτι μεγαλύτερο και ευγενικά να το οδηγήσεις στη βάση του ανήφορου με μόνο ίχνος σου μια πολυκαιρισμένη φωτογραφία που θα κρατάει σφιχτά στο χέρι του κάποιες στιγμές που χαράζονται στη λεία και ανάξια καθημερινότητα, και την μορφή σου αστραφτερή και οικεία σαν ιδανικό να συντροφεύει κάθε τι που αξίζει να ειπωθεί και κάθε στιγμή που αν μπορούσες θα ξαναζούσες, αυτή τη φορά με τα μάτια σου υγρά κοιτάζοντας τον ουρανό και λέγοντας σαν προσευχή:

- Κοίταξε πατέρα, κοίταξε μάνα, προσπαθώ...

Μιγάς

2008-01-20T21:31:00.003+02:00

Ψηλαφώντας στο σκοτάδι
τις καινούργιες αιχμές μου,
αναγνωρίζω τα κομμάτια που λείπουν,
νοσταλγώντας την εμπειρία του αποχωρισμού.

Βλέπω στα μάτια ένα παρελθόν
νοιώθω κατάσαρκα το χρόνο
να με διαστρέφει
διατηρώντας την απόσταση
απ'το τώρα.

Μα δεν μπορώ να αντέξω
την καταδίκη της διάταξης,
φτηνός μιγάς
φτερουγίζω σε παράλληλες ζωές,
χωρίς να ζω,
απλώς ξεχνώντας το θάνατο.
Κι ας έχει έρθει ήδη.

Δεν μπορώ όμως παρά να επιμένω.

Τίποτα δεν είναι όπως δείχνει

2008-01-20T13:17:00.002+02:00

Τίποτα δεν είναι όπως δείχνει. Τίποτα δεν είναι όπως θα΄πρεπε. Είναι μια μικρή όαση φωτός, μέσα σε μια πορεία στο σκοτάδι. Μια μικρή και τιθασεμένη ελπίδα, που συσπάται σαν από υποχρέωση, γνωρίζοντας ότι δεν θα φύγει, γνωρίζοντας ότι δεν θα τα καταφέρει, γνωρίζοντας ότι η ζωή θα τελειώσει όχι μακριά από εδώ. Και ήταν τόσο όμορφα εκεί, λίγο μόνο πιό πέρα, δύο βήματα λες, δυο χιλιάδες χρόνια. Και γύρισε τότε προς τα μέσα και κοίταξε και ζεσταινότανε στη σκέψη του απλού, στη σκέψη του απλού και του αυτονόητου. Δεν ήταν όμως η ψυχή του εκεί, δεν ήταν αυτός εκεί, ήταν μονάχα μια σκιά και ένα πικρό χαμόγελο του νικημένου. Σε αυτά τα χρόνια που είναι ανάλογα με την περίπτωση μπροστά ή και πίσω, που διεκδικείς και ηττάσαι συνέχεια σε μια ψυχική μαστρωπεία, σαν μια εκμετάλλευση αυτής της ίδιας της ψυχής σου, που άλλες φορές την εστιάζεις και την θαυμάζεις καθώς βελούδινη έχει την αφή που τόσο νοσταλγείς και άλλες φορές πιστεύεις ότι είναι ατελείωτη και ικανή και επαρκής για όλους και για όλες τις φθορές που υποβάλεται. Τίποτα όμως δεν είναι όπως δείχνει. Σε όλους αρέσει και από όλους ξεκινάει. Και μόνο η ίδια σκηνή ξανά και ξανά έως ότου κουρασμένος θα γονατίσεις για να προσευχηθείς σε κάποιο Θεό που εσύ ορίζεις.

Φίλε Μ.

2008-01-20T13:14:00.001+02:00

Φίλε Μ.
Αυτή είναι η δεύτερη συρραφή από τις μικρές και αποσπασματικές αλήθειες που μένουν στα ράφια με τα αζήτητα στο μυαλό μου, όπως υποθέτω ότι συμβαίνει και σε άλλα μυαλά, και σε άλλους κόσμους. Θέλω δηλαδή να ασκήσεις το κατά περίπτωση άθλιο λειτούργημα της φιλίας μια που τώρα είσαι ανίκανος να μου απαντήσεις και τα λόγια αυτά θα τα διαβάσεις σίγουρα και δεύτερη και τρίτη φορά, όπως αυτές τις συναντήσεις που πλάθουμε στο μυαλό μας και τις προχωράμε εικάζοντας και προσπαθώντας να δούμε μέσα στα λόγια για να προλάβουμε κάποια ασήμαντη καταστροφή που τη στιγμή εκείνη φαντάζει όμως ολική και εμείς φοβόμαστε τόσο πολύ αυτή την ασχήμια. Όμως την αγαπάμε και την χρειαζόμαστε, αλλά όχι από το πρόσωπο αυτό, την με τόση αφέλεια ανοχύρωτη πλευρά μας. Βλέπω όνειρα Μ., και τα όνειρα αυτά τα βλέπω σαν νοιώθω ξανά και ξανά, με μια ενοχλητική κανονικότητα, ότι υπάρχει απόσταση, υπάρχει σχεδόν άλλη γλώσσα, υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω χωρίς να μισήσω, με όση ορμή έχει αυτή η σκληρή λέξη, τα πράγματα στη γενικότητά τους. Ξέρω ότι στα πράγματα αυτά είμαι και εγώ, είσαι και εσύ, και μπορεί αυτό να χαλάει το άρωμα, δεν παύει όμως να είναι αλήθεια, μια αλήθεια που καλύπτει με λίγα χιλιοστά, όχι παραπάνω, τον τεράστιο παγωμένο και στείρο όγκο, όπως φαντάζομαι την μεταφορά όσων βλέπω. Δεν μπορεί όμως να την αρνηθείς αυτή την εικόνα, πρέπει να την αφήσεις να λειτουργήσει πάνω σου, πρέπει να την ξεζουμίσεις και να απολαύσεις το παραμικρό, γιατί αυτό είναι το μόνο που σε χωρίζει από την ανυπαρξία. Στα όνειρα ακολουθώ κάθε κουβαριασμένη τροχιά, κάθε αδιεξοδική γοητεία, μυρίζω σαν ξεκούραστο κυνηγόσκυλο για κάθε ένδειξη, για το παραμικρό σημάδι μέσα μου ή και έξω. Είμαι ο λογικός, είμαι ο σχολιαστής, είμαι ο ανθρώπινος και η λεπίδα που θα απαλλάξει το πληγωμένο ζώο όχι από το βλήμα αλλά από την αγωνία του. Έξω υπάρχουν καρφωμένα αστέρια σ'έναν ασάλευτο ουρανό, και έτσι ο χρόνος μου διαστέλλεται και όλα έρχονται και φεύγουν μέσα μου, όλα γίνονται ένας και μόνο ατελείωτος έρωτας και ένας ισχνός πανικός μπροστά στην ανάγκη να το ζήσεις και να το απαιτήσεις. Και τα πόδια μου γίνονται λες μαρμάρινα και μπορούν να σηκώσουν τα πάντα εκτός από το τίποτα. Ναι, είναι αυτό ακριβώς που με κάνει και φοβάμαι, και δακρύζω και αφήνω τα χέρια μου να πέσουν άψυχα πάνω στο χαρτί, πάνω στη γυναίκα, πάνω σε έξι χορδές. Το πλαστό, το κίβδηλο και το μηδενικό, η πρόστυχη έκδοση του εαυτού μου, αυτού που θα κάνει ανάξια πράγματα έντεχνα δικαιολογημένος. Κάποιος θα ρωτήσει το γιατί, κάποιος πιο ύπουλος μέσα στην αλήθεια του θα ρωτήσει τελικά το άν, και όμως, εγώ πάνω από το θρόνο μου, στη μέση της θολής μου αυτής περιπλάνησης, θα γελάσω ψυχρά ξέροντας ότι αυτό το πράγμα είναι ακριβώς και το κλείσιμο του κύκλου και η απάντηση προς τα έξω. Αυτό το ψυχρό γέλιο, αυτή η αμφισημία. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά γιατί τελικά, στο όριο και στην ουσία κανείς δεν φέρει την αλήθεια.

Θα περπατούσαμε στους δρόμους γεμάτοι θαυμασμό για μια ομορφιά ξένη

2008-01-20T13:12:00.001+02:00

Μια ιστορία ξετυλίγεται. Μια ιστορία πλαισιωμένη από ξύλινα σπαθιά, από περιστατικά πνιγμένα στη δύνη του παρόντος. Θα έλεγε κάποιος ότι είναι κάτι σαν ακροβασία πάνω από κάτι που δεν γνωρίζεις τι μπορεί να είναι. Δεν είναι ούτε σκοτάδι, ούτε φώς, ούτε τίποτα. Είναι μόνο αυτό που χρειάζεται για να σε βάλει απέναντι στο φόβο σου. Τώρα αυτό που απομένει είναι να κοιτάξεις κατάματα αυτό που έχεις απέναντί σου, να ζυγιάσεις τα πράγματα και με λόγια απλά, αληθινά και σίγουρα, και να ζητήσεις. Στην αρχή ότι είναι βασικό και αναπόσπαστο απ'το σύνολό σου, και μετά αυτές τις λεπτομέρειες, τις πινελιές που θα δώσουν την αξία σε όλα όσα συμβαίνουν. Η διάρκεια, η διάρκεια είναι το κλειδί στην υπόθεση αυτή. Όπως και στη μουσική η σωστή διάρκεια είναι σχεδόν τα πάντα αν υπάρχει και η Τέχνη για να βάλει τα πάντα να συνεργαστούν. Μέσα στις σκηνές αυτές υπάρχουν πάντα και οι ιππότες της παρακμής, κόσμοι τσαλακωμένοι βίαια, έκπληκτοι παρατηρητές, ανίκανοι να διαφοροποιήσουν όσα τους περιβάλλουν. Αυτούς τους ευγενείς τους προσπερνάς αδιάφορα, ρίχνοντας μόνο μια γρήγορη ματιά, μια γρήγορη ανάγνωση, σαν οδηγός αφοσιωμένος στην ταχύτητα ξεκλέβει κάποιο κλάσμα όρασης για κάποιον χιλιομετρικό δείκτη. Δεν μπορεί να είναι αλλιώς, θα περπατούσαμε στους δρόμους γεμάτοι θαυμασμό για μια ομορφιά ξένη, για έναν τρόπο και μια αλήθεια δανεική. Βιαζόμαστε. Ας βιαζόμαστε για μια δική μας αλήθεια και ομορφιά. Κάποιος είπε ότι ευκαιρία για έναν άνθρωπο είναι τέσσερις τοίχοι γύρω του. Είναι και αυτό ένα κομμάτι αλήθεια. Σήμερα άνοιξα το παράθυρο και κοίταξα έξω, μακριά. Δεν τελειώνει ο ουρανός, τελείωνε το βλέμμα μου. Ποτέ δεν γίνεται το αντίθετο. Πάντα εμέις. Γρηγορότερα ή αργότερα. Σταθμίζουμε κάθε ώρα και στιγμή τα στεγανά μας, δίνουμε και παίρνουμε σε ένα πολύ θεατρικό εμπόριο με μόνη μας απόλαυση να αυτοτραυματιζόμαστε και να παίζουμε ανάλογα με την όρεξη τον ρόλο του ψεύτικου σωτήρα-παρηγορητή, να γινόμαστε διαβατήρια μιας ολιγόλεπτης απόδρασης απ'τον καυτό πυρήνα του προβλήματος, της ασφάλειας του ξένου προβλήματτος. Δεν αλλάζουν με τίποτα αυτές οι αλήθειες. Είναι νωρίς ακόμα, μπορεί πάντα να είναι νωρίς. Όμοίως όμως είναι εξ ίσου αργά, όσο αργά θα είναι και μετά από δέκα χρόνια, όσο αργά ήταν πάντα. Αυτό είναι κάτι που δεν μπόρεσα να μάθω να συγχωρώ.

ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΤΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ.

2008-01-20T13:09:00.001+02:00

Γράφω γράμματα χωρίς να τα στέλνω πουθενά, μιλάω με φράσεις που δεν απευθύνονται σε κανέναν, κουβεντιάζω με ανθρώπους και τους ρωτάω την αλήθεια, συχνά προσπαθώ να φτιάξω με τα ίδια μου τα χέρια κάτι απ'το τίποτα και φυσικά είναι κάτι που σπάνια το καταφέρνω. Γίνομαι αντιπαθητικός, γίνομαι παράξενος, γίνομαι καυστικός, κακός, εύθυμος, δυσνόητος και κατά περιόδους παράφρων. Μονίμως όμως οξύνους και ευθύβολος. Γίνομαι όλα αυτά, με κάνουν όλα αυτά. Δοκιμάζω και πορεύομαι. Δεν είμαι ταπεινός, ξέρω όμως πως γίνονται όλα αυτά. Θα υπάρχουν αρκετοί ακόμα συνδυασμοί, αρκετά ακόμα πρόσωπα. Υπάρχει όμως πάντα και κάποιο επίπεδο. Κάποιο επίπεδο που δεν έχει να κάνει απλά με μένα ούτε απλά με τίποτα. Υπάρχει αποχή, υπάρχει περιθώριο, υπάρχει απόσταση. Άλλα πράγματα που υπάρχουν είναι οι πάνω και οι κάτω, συνδεδεμένοι και οργανωμένοι στην κτηνωδία που υπαγορεύουν οι ζωικές απολαύσεις και ορμές περασμένες μέσα από τα φίλτρα της καφετερίας και αυτού του μπουφάν με τα κρόσσια τα οποία νομίζεις ότι εκκρίνουν αρκετό θράσος ώστε να τρυπάνε αυτή την ίδια την αυταπάτη την οποία πολλοί άνθρωποι που συμπαθώ την έχουν για αποκούμπι, και να εφευρίσκουν τρόπους για να ζευγαρώσουν ή να ξεγελιούνται χωρίς απολύτως κανένα πρόβλημα. Υπάρχουν τρόποι για να κάνεις τα πάντα, υπάρχει μέχρι και ο τρόπος να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Παραπάνω από τους απαραίτητους ή τους απαιτούμενους. Μέχρι και τρόπος για να φτάσεις στο φεγγάρι υπάρχει. Υπάρχει επίσης τρόπος για να δεις το φεγγάρι οποιαδήποτε ώρα το επιθυμήσεις. Τρόπος επίσης υπάρχει για να διώξεις το φεγγάρι από τη ζωή σου. Υπάρχει όμως τρόπος με τον οποίο πρέπει να δεις το φεγγάρι? Υπάρχει τρόπος να κάνεις έρωτα και να μην γίνεις υπερβολικός? Υπάρχει τρόπος να διαφοροποιήσεις και να εναντιωθείς? ΟΧΙ Δεν μπορείς να διαφοροποιήσεις παρά μόνο αυτόν που είναι ώριμος να εναντιωθεί.

ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΤΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ.

Ακροβασίες

2008-01-20T13:06:00.001+02:00

Μέρες που περνάνε σαν μήνες και στιγμές που κράτησαν για πάντα. Στο ξύπνημα όμως τα χρόνια περνάνε σαν κλέφτες, γρήγορα, πολύ γρήγορα, κυρίως όμως έτσι ώστε αν δεν ξέρεις που να τα αναζητήσεις, δεν ξέρεις καν ότι ήταν εκεί. Νοιώθεις την παγίδα, νοιώθεις αυτόν τον κλοιό, αυτή τη προδοσία να σε κυριεύει - μα δεν μπορεί να είναι αυτό όλο και όλο - και είναι πιά καιρός να σε υποδεχτεί το παιχνίδι των αναλογιών. Αυτό το δογματικό παιχνίδι, το ιερά απαραβίαστο, με την κρυφή αλλά πλήρη επίγνωση της αναγκαιότητάς του. Όταν μπορείς και κλείνεις τα πάντα σε ένα χαμόγελο, και μπορείς πράγματι να το κάνεις αυτό, όχι αφαιρώντας, αλλά επειδή τα πάντα και ακόμα πιό πολλά, μέχρι και η ζωή σου η ίδια, είναι αυτό το χαμόγελο, τότε δημιούργησες μια πραγματικότητα. Και αυτή η πραγματικότητα είναι εξ ίσου πλήρης με οποιαδήποτε άλλη, μόνο που αρνείται από τη φύση της να δεί με κυνική ματιά τον υπόλοιπο κόσμο. Και η ταλάντευση αυτή από το άσπρο στο μαύρο και πάλι πίσω, και ξανά κι ξανά μέχρι που μπερδεμένος έχεις χάσει την έννοια της αξίας και μπορείς να κρατήσεις μόνο την αλλαγή πορείας η οποία έχει κάθε φορά τόσο πολλά και τόσο απλά στην τελική της έκφραση επιχειρήματα που είναι και η σωστή, αλλά το ερώτημα είναι πολύ πιό βαθύ, δεν είναι η σωστή, είναι η ηθική και ο κύκλος κλείνει τη στιγμή ακριβώς που μπαίνει στο λεξιλόγιο αυτού του διαλόγου η υποθήκη.

Τραγούδια που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να γράψουμε

2008-01-20T12:54:00.001+02:00

Κλεισμένος από τη μέρα που έφυγα, ή γύρισα, δεν ξέρω ποιό από τα δύο είναι πιο αληθινό, χωρίς διάθεση να βγω από αυτή την κατάσταση γιατί έιτε μέσα είτε έξω, δεν υπάρχει σεβασμός, ποτέ δεν υπήρχε, και μια ακόμα τομή σε μια ακόμα ψυχολογία ούτε ενδιαφέρει και ακόμα περισσότερο ούτε αφορά κανέναν. Είναι ακόμα μια φωτογραφία, χωρίς κίνηση, είναι μια άδικη πράξη, μια απογύμνωση και μια συμπίεση σε όλες αυτές τις μικρές και οδυνηρές λεπτομέρειες που απαρτίζουν το σύνολο. Αυτό το τόσο προσωπικό σύνολο που με κάνει να χάνω τα λόγια μου, όταν γίνομαι μάρτυρας μιας ιλιγγιώδους μοναξιάς και μιας ακροβασίας πάνω από χυδαίες καταστάσεις που αρκετές φορές γίνονται απαιτήσεις. Από μια μεριά είναι αυτονόητο, από μια άλλη καθόλου. Ψάχνοντας λοιπόν για κάποιο όχι ακριβώς ασφαλές (μια που υπάρχουν πολλές διαφορετικές ηθικές για αυτή την δικαιολογία) αλλά απλά βιώσιμο σχήμα ανοίγω ακόμα έναν λογαριασμό στον οποίο θα χρεωθούν αρκετές ήττες και αναστεναγμοί, αλλά αυτά που θέλω να πω είναι τόσο μπερδεμένα και ο μόνος τρόπος είναι η αφαίρεση, αλλά κάνω τόσο πολύ από αυτήν την αφαίρεση τελευταία που έχω αρχίσει να αμφιβάλλω για το κατά πόσο θα μείνει τίποτα στο τέλος μια που δεν θέλω να καταντήσω φίλος της ζωής, θέλω να διεκδικίσω και να γίνω εραστής της. Υπάρχει δίψα, μια δίψα για πράξη και υπερβολή, για νόημα και οξυγόνο. Είναι δύσκολο πολύ αλλά και το εύκολο δεν σημαίνει τίποτα από την στιγμή που τα περισσότερα πράγματα τα φανταζόμαστε παρά τα κάνουμε. Ίσως να το προτιμούμε έτσι για να είμαστε χαρούμενοι και ενθουσιασμένοι με αυτά που είναι τόσο μακριά μας, και να μπορούμε να σιγοτραγουδάμε τραγούδια που ποτέ δεν θα μπορούσαμε να γράψουμε.

Βράδυ

2008-01-20T12:51:00.001+02:00

Είναι βράδυ. Μ'ένα φεγγάρι ανύπαρκτο και δολερό, όπως ξέρει και κρύβεται πίσω απ'την - έτσι λένε - ομορφιά του και αυτό το χαμόγελο που μπορείς να διακρίνεις ζωγραφισμένο πάνω του αν το κοιτάξεις για ώρα πολλή. Σε κάποιο καιρό που τώρα πια έχει περάσει, θυμάμαι ότι μου άρεσε να κάθομαι και να κοιτάζω αυτό το φεγγάρι, μόνο που τότε ήτανε ήμερο και δροσερό και κοντινό. Και πάνω του ήτανε και η ομορφιά και το χαμόγελο και διάφοροι στίχοι άγνωστοι με ένα ρυθμό ανθρώπινο και σίγουρο. Όταν ξαπλωνότανε η ησυχία, απέραντη και αβίαστη μέσα στο τοπίο που είχε ένα χρώμα που ζήλευε το μπλε μα ποτέ δεν κατάφερνε να το φτάσει πριν την αυγή, το φεγγάρι με πλησίαζε μέσα από ένα δρόμο με άγνωστα όρια που μεταβάλλονταν συνέχεια, μα στο αόριστο βλέμμα αυτές οι αλλαγές ήταν απλά ένα χάδι και μια σιγουριά για το αποτέλεσμα. Τώρα ? Τώρα είναι βράδυ, και έτσι είναι εδώ και αρκετό καιρό, σκέφτομαι, αναζητώ τη θλίψη μου μπροστά σε κάποια δύση που πρέπει να μεσολάβησε αλλά τελικά είμαι άκαρπος.
Είμαι άκαρπος και γύρω ηχεί ένα σκοτάδι με αυτή την δυσκίνητη αίσθηση του κουρασμένου βελούδου, που άλλοτε, πολυτελές, προστάτευε και κοσμούσε τους τώρα πια τριμμένους γιακάδες που περισσεύουν στις πλάτες του ονείρου που γνέφει καθώς χάνεται στον ορίζοντα. (Σπασμός μπροστά στην ήττα.)
Αν ψάξω θα βρω εκεί κοντά και κάποιο βαρύ άρωμα και κάποια έντονα χρώματα πάνω σε χείλη αφίλητα, ώστε σίγουρα να συμβαίνει κάποιος να τα μυρίζει πιό άτονα, κάποιος να τα βλέπει πιο ξεθωριασμένα, κάποιος να υπερβάλει άθελά του. Αλήθεια το κόκκινο που θαύμαζα μικρός είναι το ίδιο κόκκινο με αυτό που βλέπω τώρα ? Ρήμαξε ο χρόνος το χρώμα, εμένα ή και οι τρεις μας πολεμάμε και αντιστεκόμαστε στις μεταξύ μας εξαρτήσεις και βασκανίες ? Θυμάμαι. Εκτείνομαι. Ένα ταξίδι με άγνωστη διάρκεια, ένα παντοτινό ταξίδι, ένα ανύπαρκτο σημείο που μόνο εγώ γνωρίζω τη μαγεία του, τη μοναξιά του. Θυμάμαι. Λέξεις, όχι πρόσωπα. Λέξεις, οσμές, καμμία επιφύλαξη. Λεπίδες, γέλια που καταλήγουν σε σίγουρα χέρια που κρατιούνται και ανασαίνουν και δεν χρειάζεται τίποτα να συμβεί και όμως τα πάντα συμβαίνουν, τα πάντα συνέβησαν όχι μία αλλά πολλές φορές και τα πάντα ποτέ δεν ήταν ίδια. Ποτέ. Βήματα που οδηγούν σ΄ένα δάσος. Με δέντρα αραιά. Θυμάμαι. Λέξεις που μόλις παίρνανε ζωή αυτομολούσαν. Λέξεις μολυσμένες. Δάκρυα. Ήσουν εκεί, ήμασταν μαζί. Ξέρεις υπάρχουν λέξεις που τις ακούει κανείς μέχρι να πεθάνει και είναι πάντα η ίδια κατάσταση γιατί είναι πάντα το ίδιο απρόοπτες όπως και τότε. Εκείνο το μεσημέρι, εκείνη η ροή, εκείνο το λάθος, εκείνη η ποινή. Όπως και τότε. Λίγα δευτερόλεπτα πριν. Τώρα χαίρομαι να κοιτάζω μόνο τ'αστέρια, μόνο τις ψυχές τους. Η πανσέληνος με κάνει να νοιώθω λάθος, όχι άβολα αλλά λάθος. Είναι καλύτερα τ'αστέρια, είναι μακριά, είναι αυτόφωτα. Βλέπω. Ένα χαμόγελο είναι αρκετό. Ποτέ πιο μακριά, ποτέ πιο καθαρό, χωρίς αιτία. Τώρα το βράδυ ανανεώνει το σκοτάδι του. Φυσάει, και ο αέρας φέρνει άλλο σκοτάδι, ξένο, από μακριά και με τυλίγει. Ποτέ δεν θα νοιώσω οικείο αυτό το μέρος. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα καινούργια ασυνάρτητα σκοτάδια. Ποτέ δε θα ξεχάσω το γέλιο σου, την αθώα ζεστασιά σου και το μόνο σ'αγαπώ όταν η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει και όλα είχαν μόλις τελειώσει, σε μια μοναδική αλήθεια και αγκαλιά. Θνήσκω. Και αιφνίδια αναγεννιέμαι σε μια εμπύρετη θέση και διάταξη. Όχι λογική. Εικόνες από απόσταση, με στρογγυλευμένη και εξαφανισμένη τη λεπτομέρεια, και αμέσως το μικροσκόπιο, η αλλαγή στην κλίμακα και ο διπλασιασμός της περιόδου. Επιταχύνσεις και παράλογη δυναμική, ευτελής η χαρά και συμπαγής η άρνησή της, όλα σχεδόν.

Δεν έχει καμία γαμημένη σημασία...

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

2008-01-20T12:44:00.002+02:00

Η παράσταση, Ο ταξιδιωτης, Η πιο έρημη χώρα, το Σήμερα και το Κόκκινο Blister, είναι στίχοι του δεύτερου κύκλου ο οποίος είναι σε εξέλιξη. Just 4 the record...

Η παράσταση

2008-01-20T12:42:00.002+02:00

Αυτή η παράσταση ωριμάζει
με τα φώτα της να’ναι φτωχά
και τα κοστούμια της τόσο κοινά.
Μα οι θεατές μας, κοίτα, φεύγουν...

Αφού ήταν όλα
όπως είναι,
αφού ήταν όλα
σαν αληθινά
και το ζεστό εκείνο όνειρο
ποτέ δεν ήρθε,
κι ο έρωτας ο Μέγας
ποτέ δεν άνοιξε φτερά.
Μα οι θεατές μας, κοίτα, φεύγουν...

Και τα νοήματα,
όλα καλά κρυμμένα,
η Δύναμη,
εκεί που δεν θα κοίταζες ποτέ,
Μονόλογοι ?
Μ’αυτοί δεν θέλουν θεατές
Κι αυτός ο αταίριαστος ως φαίνεται ρυθμός
αφήνει χώρο για ένα θόρυβο χυδαίο,
και οι μελωδίες μας
ηχούνε τόσο ντροπαλές
Και οι θεατές μας, κοίτα, φεύγουν...

Όμως η προσοχή μας τριγυρνάει,
η ανάγκη μας τώρα γρυλίζει,
αυτό το έργο,μας ξαφνιάζει,
κι αυτή η άβολη σελίδα δεν γυρίζει...
Και οι θεατές μας, κοίτα, φεύγουν...

Πρέπει να νοιώσεις,
πρέπει να φανταστείς,
πρέπει να ψάξεις στο σκοτάδι,
πρέπει να καείς,
Πρέπει πρώτα να χάσεις,
για να βρεις,
βλέπεις δεν έφταιξε το έργο,
αλλά είσαι ακόμα ο λάθος θεατής.

Ο Ταξιδιώτης

2008-01-20T12:40:00.001+02:00

Ήμασταν κύκλος στη φωτιά
εμείς και κάποιες φωνές
και ο ταξιδιώτης αυτός
με ποιά μυστικά
και την ουλή του αυτή
να ξεχωρίζει
το δικό τους πριν
απ’το δικό του μετά...

Κι ο ταξιδιώτης αυτός δε μιλά...

Έχουν περάσει πολλά από τότε
και τα βουνά που θυμόμουν
μοιάζουν πια χαμηλά
Φύγαν οι μνήμες,
νομίζεις χαθήκαν...
Τόσο λίγα που ξέρεις καλή μου...

Όταν σε κάψει και πάλι ο πόθος,
όταν δραπέτης βρεθείς
και ζητιάνος,
μιας όμορφης κόρης ματιά είναι ο χρόνος,
θα δεις,
μιας αναπάντεχης νότας χαρά....

Η απώλεια,
η λησμονιά,
τα σημάδια που βάζεις
όταν βρίσκεις
πως έχουν φύγει πολλά,
Αλλά...

Ο ταξιδιώτης σου, δακρύζει,
καθώς φαντάζεται ανέμους να μιλάνε
σε γλώσσες που ζαλίζουν
και τον σπρώχνουν μπροστά...
Με τη βαλίτσα του άδεια,
σφίγγει στο χέρι την ελπίδα
που μόνος του έδιωξε
ήταν τόσο παλιά, τόσο μακρυά...

Σε ξέρει λες χρόνια,
ο ταξιδιώτης αυτός,
πολλά,
κι’αυτό που είσαι,
κι’αυτό που ξέρεις πως όχι,

Γι’αυτό κι ο ταξιδιώτης αυτός δε μιλά...

Η πιο έρημη χώρα

2008-01-20T12:36:00.002+02:00

Σκέφτομαι,
χωρίς να φοβάμαι.
Γυρίζω πίσω,
χωρίς να τρομάζω.
Σε μια στιγμή
που όλα ανοίγουν,
να,
η αλήθεια σ'ένα βάθος
που πασχίζω να φτάσω.

Χρωστάμε μια σκέψη
σε εκείνα μας τ'αδέρφια
που μείναν πίσω
στην πιο έρημη χώρα,
μαγεμένοι γυρνάγαν,
ξοδεύαν ελπίδα
και κάποιοι λένε,
πως τους είδαν στ'αλήθεια

να κοιτάζουν ψηλά,
γιατί ξέρουνε λένε
πως ο άνθρωπος
μπορεί να πετά...

Χρωστάμε μια σκέψη
σε εκείνα μας τ'αδέρφια,
που οι λέξεις
δεν τους δόθηκαν ποτέ,
σ'αυτούς
που τα χρώματα
τρέμαν στα χέρια τους χέρσα,
σ'εκείνους
που τους πρόσταζε
η κάθε μια μέρα.

Οι προσευχές τους
πιο μόνες
κι από καμπάνες της νύχτας
και η κρυφή τους χαρά
ντροπαλή σαν ελάφι,
μαγεμένοι γυρνάνε
στην πιο έρημη χώρα
και κάποιοι λένε,
πως τους είδαν στ'αλήθεια
να κοιτάζουν ψηλά,
γιατί ξέρουνε λένε
πως ο άνθρωπος
μπορεί να πετά...

Και κοιτάζουν ψηλά,
μα δεν ξέρουνε, λένε,
πως αυτοί,
τι κρίμα,
αυτοί δεν έχουν φτερά...

Κόκκινο Blister

2008-01-20T12:34:00.001+02:00

Μοιάζουν όλα να χωράνε
σ’ένα κόκκινο blister,
μοιάζουν όλα να γυρνάνε,
σ’ένα κόκκινο blister

Και σμίγουμε φτωχά,
κυνηγημένα,
στη γέφυρα του χρόνου,
και μας ενώνει
ότι η κατάρα μας σπάει
και μοιράζεται πάλι σε μας,
και η νύχτα αυτή δεν τελειώνει.

Φαντάζομαι
μια πτώση ελεύθερη...
Τώρα σ’αγαπώ
πίσω από πέπλα
όπου πόνος
και ανάγκη
και χολή
και ψευτιά
και η σμίλη του χρόνου με γδύνουν
Και δε ζητάω πια οίκτο
και δεν ζητάω άλλο φως
μόνο ν’ακούω την καρδιά μου να σβήνει,
μόνο ν’ακούω την καρδιά μου να σβήνει....

Και μοιάζουν όλα να χωράνε
σ’ένα κόκκινο blister,
και μοιάζουν όλα να γυρνάνε,
σ’ένα κόκκινο blister…

ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

2008-01-20T12:32:00.000+02:00

Αυτοί είναι στίχοι του πρώτου κύκλου, τους οποίους ανέβασα απλώς για να υπάρχουν.

ΟΙ ΩΡΕΣ

2008-01-20T12:29:00.001+02:00

Οι ώρες ποτέ δεν είναι αρκετές
οι μέρες του Χειμώνα μου είναι μικρές
γεμάτες κάλπικα τραγούδια...

Οι ώρες ποτέ δεν είναι αρκετές
οι μέρες του Χειμώνα μου είναι μικρές
με φίλους δαίμονες και εχθρούς αγγελούδια...

ΠΑΙΖΩ

2008-01-20T12:28:00.002+02:00

Παίζω με λέξεις
που σου γδέρνουν την ψυχή
μα σου χαϊδεύουν τ'αυτιά.

Παίζω με ήχους
που σε μαγεύουν στην αρχή
και σ'εκδικούνται μετά.

Παίζω με σκέψεις
που σε κυκλώνουν σα χορός
και σε κερνούν μοναξιά.

Παίζω με στίχους
που ψάχνουν δρόμο να βρούν
για τη δική σου καρδιά.

Η ΣΙΩΠΗ

2008-01-20T12:25:00.001+02:00

Μπροστά μου ακόμα ένα κομμάτι χαρτί,
λευκό, γυμνό,
και οι λέξεις τρέχουν φοβισμένες να κρυφτούν.
Τα χέρια μου είναι βλέπεις τώρα νωθρά
κι όσα ορκίστηκα,
όσα ορκίστηκα ξανά και ξανά,
τώρα το ξέρω πως απλά δεν αρκούν...

Με την καρδιά απατημένου και γελοίου εραστή,
παίζω και ψάχνω, ναι γελιέμαι και θρηνώ,
οι λέξεις ξέρουν και βουλιάζουν στη σιωπή,
ήσουν υπέροχη σαν άστρο,
σαν άστρο που πεθαίνει την αυγή.

Σ'αυτή τη σιωπή
που'ναι εφιάλτης και χρυσάφι την ίδια στιγμή,
Σ'αυτή τη σιωπή
που'ναι φως και σκοτάδι, και ατσάλινη λεπίδα που λάμπει...

Τώρα βρίσκω πράγματα ξεχασμένα,
φαντάσματα και ξόρκια και δαιμονικά,
βρίσκω αυτά που ήταν πάντοτε θαμένα,
βλέπω το τέλος της γιορτής να καλπάζει...

Οι καλεσμένοι σου κουράστηκαν φίλε,
τα χαμόγελα στερέψαν εδώ και ώρα πολλή.
Δυό μεθυσμένοι που παλεύουν να φύγουν,
και τι δε θα 'διναν, να μην είχαν βρεθεί εκεί...
Σ'αυτή τη σιωπή...
Σ'αυτή τη σιωπή
που'ναι εφιάλτης και χρυσάφι την ίδια στιγμή,
Σ'αυτή τη σιωπή
που'ναι φως και σκοτάδι, και ατσάλινη λεπίδα που λάμπει...

Αν είσαι τυχερός, αν διψάς όπως πριν,
κάτσε τώρα μαζί μας, είμαστε φίλοι παλιοί,
για μας ο χρόνος δεν είναι πιά γιατρικό,
με λίγο ανθρώπινο πιοτό, και το μυαλό σου ανοιχτό,
κοίτα ψηλά, τον βαρύ ουρανό,
μέχρι να δεις κάπου εκεί,
κομμένο στα δυο από μια αστραπή,
το σημάδι που ψάχνεις
και μια καινούργια αρχή...

Μέσα σ'αυτή τη σιωπή
που'ναι εφιάλτης και χρυσάφι την ίδια στιγμή,
Σ'αυτή τη σιωπή
που'ναι φως και σκοτάδι, και ατσάλινη λεπίδα που λάμπει...

Η ΓΙΟΡΤΗ

2008-01-20T12:24:00.001+02:00

Με τις αλήθειες που'χουν μείνει μέσα σου ορφανές
μ'ένα χαμόγελο απόμακρο
έφηβες σκέψεις σαν σκληρές ζωγραφιές
κι ένα κρυστάλλινο δάκρυ σαν όνειρο...

Εκείνη η ώρα ξέρεις έρχεται πάντα
που πρέπει να νοιώσεις, να'σαι αληθινός
σ'ένα σκοτάδι ζοφερό που διψάει για όλα
να μπορέσεις μόνος να δεις το φώς.

Δωσ'μου το χέρι σου μωρό μου κι άνοιξε φτερά
δεν χρειαζόμαστε λέξεις
κι όταν βαθιά σου φωνές ζωντανές σε καλούν
μη φοβηθείς να διαλέξεις.

Δεν είναι η θλίψη μας αυτή
είναι μια θλίψη που'χει γίνει οργή
δεν είναι η θλίψη μας αυτή
είναι μια θλίψη που'χει γίνει Γιορτή.

Με τις αλήθειες που'χουν μείνει μέσα σου ορφανές
μ'ένα χαμόγελο απόμακρο
μακρύ ταξίδι στην καρδιά του ποτέ,
με εισιτήριο ένα Αύριο αζήτητο.

Εκείνη η ώρα ξέρεις έρχεται πάντα
που πρέπει να νοιώσεις, να'σαι αληθινός
σ'ένα σκοτάδι ζοφερό που διψάει για όλα
να μπορέσεις μόνος να δεις το φώς.

Δωσ'μου το χέρι σου μωρό μου κι άνοιξε φτερά
δεν χρειαζόμαστε λέξεις
κι όταν μια μέρα ηχήσουν μέσα σου μουσικές
μη φοβηθείς να διαλέξεις.

Δεν είναι η θλίψη μας αυτή
είναι μια θλίψη που'χει γίνει οργή
δεν είναι η θλίψη μας αυτή
είναι μια θλίψη που'χει γίνει Γιορτή.

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ

2008-01-20T12:22:00.001+02:00

Σ'ένα δωμάτιο οικείο και ξένο,
σ'ένα χρόνο από φως ξεκομμένο,
ένα φρέσκο σημάδι
σε μια άνυδρη για χρόνια καρδιά.

Ιστορία καινούργια, ιστορία παλιά
βλέπεις γλυκιά μου δεν είμαστε αθώα παιδιά
όχι πιά
Και είναι ωραία, ναι είναι ωραία...

Τώρα τα χέρια λαχταρούν τ'αγγίγματα εκείνα
η φαντασία, η φαντασία μου είναι
Βλέπω τώρα ξανά και ξανά τη στιγμή,
νοιώθω να καίω, νοιώθω ανοιχτή την πληγή
Και είναι ωραία, ναι είναι ωραία...

ΕΙΚΟΝΕΣ

2008-01-20T12:20:00.001+02:00

Εικόνες λαίμαργες,
εικόνες μαγικές,
απ'όσα πρόκειται να γίνουν
ή κουβαλάς απ'το χτες,
σε καθορίζουν,
ποιός είσαι, τι θα κάνεις,
πότε θα πάψεις να γεννάς
και θα πεθάνεις,
μέσα σε δόξα,
μέσα σε λησμονιά,
μέσα σε σύγχυση πλήρη και φόβο να τρέμεις,
ή ένας γαλήνιος γέροντας,
σοφός, να περιμένεις,
με το περίγραμμά σου σιγά σιγά να εξαντλείται,
Μοίρα να γίνεται τώρα
και να σ'εκδικείται,
Aν δεν είδες,
αν δύναμη δεν είχες να πεις
δίπλα μου υπάρχουν μεγαλύτερες ψυχές,
σαν κι αυτές
που γράψανε μουσικές
που σε κάνουν να κλαίς,
σαν κι αυτές
που είπανε με δυό λόγια,
αυτά που σ'έπνιγαν για χρόνια.
Μικρός δεν είναι ο κόσμος αυτός,
μικρά είναι αυτά που το καννίβαλο μυαλό σου
βάζει εμπόδια μπρός σου,
γίνονται στάχτη όμως,
καίγονται μέσα στο φως,
δεν μπορώ να σου πω,
μπορώ όμως να σου δείξω πως...
Εικόνες όμορφες,
εικόνες σκληρές,
εικόνες της ζωής σου,
στιγμές ζωντανές,
γεμάτες με τα χρώματα της φαντασίας,
σα ζωντανό παραμύθι,
άλλες θαμένες στη λήθη,
με το κεντρί τους να συσπάται μέσα σου για πάντα,
αυτός ο πόνος είναι φίλος σου και τόσο γλυκός,
είναι δίκαιος,
τόσο δίκαιος κι ας είναι σκληρός,
είναι η κάθαρση,
ο εξαγνισμός.

Οι εικόνες τώρα ζυγίζονται,
αιωρούνται ψηλά,
αρπακτικά,
και περιμένουν την ώρα,
σε παρατηρούν,
δεν είναι φόβος αυτό,
είναι πολύ πιο μεγάλο,
είναι πολύ σκοτεινό,
είναι εδώ, ναι είναι τώρα,
είναι η μεγάλη στιγμή σου,
η απόφαση είναι δική σου,
ή μέσα απ΄τη φωτιά του παρελθόντος που αθροίζεται,
ή μια μικρή ακόμα αναβολή γιά πάντα,
που συνηθίζεται,
και το Έργο της ζωής σου συνεχίζεται...

ΑΣΤΑΡΤΗ

2008-01-20T12:17:00.001+02:00

Στο μυαλό μου κυβερνάει μια αιώνια φωτιά
με δικαστές σκεφτικούς σε μια σιωπή βλοσυρή
γύρω τους μια αιρετική ομορφιά,
ταιριάζει μνήμες και χρυσό,
είναι η δική μου κληρονομιά.

Ένα ταξίδι στο χρόνο, μια ευκαιρία μπροστά,
ένα βήμα μικρό, χωρίς κανένα γιατί
μια δύναμη που κλείνει τον κύκλο
και με οδηγεί στην Αρχή.

Στο μυαλό μου κυβερνάει μια αιώνια φωτιά...
και η Αστάρτη μου, τώρα χαμογελά.

Ας ηχήσουν λοιπόν τα κρουστά του πολέμου,
κάνοντας έρωτα, ας γεννηθούμε ξανά,
οι δρόμοι που στομώσαν, ας είν'ορθάνοιχτες πύλες,
και οι μύθοι που ταξίδεψαν, της Μοίρας μας ας γίνουν φτερά.
Οι Ιστορίες ας διαβαστούνε ξανά,
καινούργια χρώματα σ'ένα παρθένο καμβά,
τα πιό όμορφα όνειρα, θα΄ρθούν πιο κοντά
και το Ταξίδι όλων θα μακραίνει,
σ'ένα Γαλάζιο ατελείωτο...

Στο μυαλό μου κυβερνάει μια αιώνια φωτιά
καλά κρυμμένη στους καιρούς
και η Αστάρτη μου, τώρα χαμογελά.

Ξεκίνημα

2008-01-20T11:17:00.000+02:00

Χωρίς ιδιαίτερο στόχο, και με αμφίβολα πειραματική διάθεση.
Ίδωμεν.